Sa tuwina’y ikaw pa rin ang hanap.
Ang iyong pangalan ang laging binibigkas nitong labi.
Sa pagtulog, ang iyong mukha ang nasisilayan.
Nasaan ka na, sinta?
The randomness of thoughts that needs to be written down. The heart that longs to hear your voice just one last time. These lips, forming your name, whenever Sandman comes to visit.
